Διατροφικές Διαταραχές

Στο επίκεντρο κάθε διατροφικής διαταραχής, είτε είναι καταναγκαστική υπερφαγία, βουλιμία ή ανορεξία, υπάρχει μια κραυγή από το βαθύτερο μέρος της ψυχής μας που πρέπει να ακουστεί. Είναι μια κραυγή να αφυπνιστούμε, να αγκαλιάσουμε ολόκληρους τους εαυτούς μας. Είναι μια κραυγή να εμβαθύνουμε τη κατανόηση μας για το ποιοι είμαστε πραγματικά. Είναι μια λαχτάρα να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας στο μυαλό, στο σώμα και στο πνεύμα.

Normandi & Roark 1998: 119

Οι διατροφικές διαταραχές μπορεί να γίνουν κατανοητές ως μια εθιστική διαδικασία, ένας εθισμός όπου το άτομο “εγκλωβίζεται σε ένα ψυχαναγκαστικό μοτίβο που επιδιώκει να εδραιώσει την αξία του εαυτού του μπροστά στην αναξιότητα” ( Firman & Gila 1997)

Αναζήτηση της Ολότητας

Το άτομο το οποίο υποφέρει από μία διατροφική διαταραχή έχει μια ακόρεστη ανάγκη και μια βαθιά λαχτάρα για ένα άγνωστο “κάτι” που του λείπει (Grof 1993). Ψάχνει να καλύψει το κενό, τον πόνο του, την μοναξιά του. Ψάχνει για αγάπη, για σύνδεση, για αποδοχή. Ψάχνει για ανακούφιση από τον τυραννικό και καταπιεστικό εσωτερικό “κριτή”, “σαμποτέρ”, “τελειομανή”, και τις υψηλές προσδοκίες που έχει για τον εαυτό του. Ψάχνει την ταυτότητα του στο τέλειο σώμα. Διαμορφώνει την αίσθηση του εαυτού του σύμφωνα με τα διαστρεβλωμένα μηνύματα που παίρνει μέσα από τα υπερβολικά λεπτά μοντέλα, και από τις γεμάτα φίλτρα εικόνες των διασημοτήτων στα κοινωνικά δίκτυα. Το δυσάρεστο είναι ότι συνεχίζει να ψάχνει σε όλα τα λάθος μέρη. Για τους ανθρώπους που υποφέρουν από τον εθισμό τους στο φαγητό, καμία ποσότητα φαγητού δεν θα τους ικανοποιήσει, για αυτό τρώνε περισσότερο για να απαλύνουν τον πόνο τους, να τιμωρήσουν τον εαυτό τους, και για να φτάσουν στην αγάπη που τόσο απεγνωσμένα λαχταρούν. Ο Benson (2002) περιγράφει πολύ όμορφα για όσους υποφέρουν από αυτή την κρίση ότι βρίσκονται σε: “μια τρομερή σύγκρουση που επικεντρώνεται γύρω από την λαχτάρα του να αγαπάς και να αγαπιέσαι, ενώ φοβάσαι να αγαπήσεις και τρέμεις μήπως δεν είσαι αγαπητός”. Έχουν έλλειψη αγάπης για τον εαυτό τους και θέλησης- η ενέργεια της ζωής τους βρίσκεται παγιδευμένη σε ένα καθοδικό έλικα που ελέγχεται από τις διατροφικές τους διαταραχές. Αυτό που πραγματικά λαχταρούν όμως είναι η ολότητα, η πνευματική τους αφύπνιση, και η δημιουργία της πραγματικής τους ταυτότητας, θέματα από τα οποία κανένα δεν μπορεί να ικανοποιηθεί ή να ανακαλυφθεί σε σωματικό επίπεδο.

Πολλοί άνθρωποι που υποφέρουν από διατροφικές διαταραχές όπως ανορεξία, έχουν μια απεγνωσμένη ανάγκη κάποιας αίσθησης ελέγχου στη ζωή τους. Δεν εννοώ “τέρας ελέγχου”, εννοώ υπαρξιακό έλεγχο, ο οποίος δεν είναι άλλος από την επίγνωση των δεδομένων περιορισμών μας. Δεν μπορούν φαίνεται να ελέγχουν το άγχος τους για τη ζωή τους με άλλο τρόπο. Ακολούθως, εγκλωβίζονται σε μία κόλαση, μέχρι που η διατροφική διαταραχή να καταστεί αυτή που τους ελέγχει.

Καθώς η διατροφική διαταραχή, γίνεται περισσότερο δελεαστική και ελκυστική, τους υπόσχεται ότι θα φροντίσει τα πράγματα, όταν η ευθραυστότητα του να είσαι ζωντανός φαίνεται πολύ τρομακτική, η διατροφική διαταραχή μπορεί να τους παρέχει αυτό που χρειάζονται περισσότερο: ανακούφιση από το άγχος, μούδιασμα του πόνου, συντροφικότητα, μια καινούρια και φαινομενικά καλύτερη ταυτότητα, ολοκλήρωση, ασφάλεια, ύπαρξη, ή μη-ύπαρξη. Η πείνα χειραγωγείται και έτσι γίνεται ασήμαντη σε σχέση με το φαγητό, αλλά σημαντική σε οποιοδήποτε άλλη κατάσταση. Choose. Δεν επιλέγω. Γεμίζω. Αδειάζω. Είμαι καλός. Είμαι κακός. Αυτή η αντίφαση υπαρξιακής ελευθερίας και περιορισμού, ότι είμαστε πραγματικά μόνο όσο ελεύθεροι όσο είμαστε πρόθυμοι να δούμε τους περιορισμούς μας, παίζει ένα μεγάλο ρόλο στην ανάπτυξη των διατροφικών διαταραχών.

Η ελευθερία, για μερικούς, μπορεί να φαντάζει άμορφη και ανεξέλεγκτη, και συνεπώς να προκαλεί φόβο και άγχος. Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Μια τέτοια ερώτηση, μπορεί να οδηγήσει σε μία υπαρξιακή κρίση. Η διατροφική διαταραχή έρχεται και υπόσχεται να φέρει μορφή και ασφάλεια, που είναι όμως μια ψευδής αίσθησή της. Και εδώ βρίσκεται η διπλή αντίφαση. Η διατροφική διαταραχή παρέχει την ψευδή αίσθηση του ελέγχου, όταν κατακρίβεια βρίσκεται εκτός ελέγχου. Δημιουργεί μια έλλειψη επίγνωσης των πραγματικών μας ορίων ή υπευθυνότητας και έτσι, το κενό βαθαίνει και διευρύνεται. Η θεραπεία παρέχει ένα δοχείο το οποίο είναι ωφέλιμο και ασφαλές. Προσφέρει το χώρο στα άτομα να αντιληφθούν ποια είναι η πραγματική ελευθερία και τα όρια τους. Προσφέρει ένα μέρος να εξερευνήσουν και να κατανοήσουν το συμβολισμό και τη σημασία της διατροφικής διαταραχής στη ζωή τους.

Eating Disorders